نقد و بررسی بازی Keeper: فانوس دریایی متحرک
Keeper بازی عجیبی است. شاید این موضوع چندان تعجببرانگیز نباشد، چون تازهترین اثر استودیوی Double Fine است؛ استودیویی که سالهاست با سبک خاص و منحصربهفرد خود شناخته میشود. با این حال، بازی Keeper حتی در میان ساختههای همین استودیو هم اثری غیرمعمول به شمار میآید. این بازی بهسختی در قالب یک ژانر سنتی میگنجد و در برخی لحظات بیشتر به یک پروژه هنری فاخر شباهت دارد. با این حال، این همان Double Fine است، در خالصترین و بیامانترین حالتش و همین موجب ارزشمندتر شدن بازی میشود.
نزدیکترین نمونهای که میتوان برای Keeper یافت، بازی Journey محصول سال ۲۰۱۲ است. هر دو اثر روایت خود را بیکلام پیش میبرند، گاهی آرام و سنجیده و گاهی پر انرژی و روان بر حرکت و ریتم آن تمرکز میکنند و حتی هدف مشابهی مبنی بر رسیدن به قلهای دوردست دارند، اما این مقایسه در نهایت سادهانگارانه است، زیرا در حالیکه Journey داستانی استعاری و خطی روایت میکند، Keeper مدام درحال تغییر است و خود و مضامینش را بازآفرینی میکند و به قلمروهایی غیرمنتظره قدم میگذارد تا مخاطب را شگفتزده کند. اگر در Journey میتوانید بهسرعت دنیای بازی را درک کنید، جهان Keeper بیگانهتر است و نظمی طبیعی دارد که همیشه بهآسانی قابل فهم نیست.
شروع یک ماجراجویی
بیایید کمی به عقب برگردیم. Keeper از جایی آغاز میشود که یک فانوس دریایی برای نجات دادن پرندهای که موردحمله تودهای از تاریکی قرار گرفته، از نور خود استفاده میکند، اما خود فانوس در این بحبوحه فرو میریزد و خرد میشود، اما سپس دوباره خود را بازسازی کرده و سه پای بلند و لرزان که شبیه 3پایه هست را بیرون میآورد. در این مرحله، کنترل فانوس را در دست میگیرید و نخستین گامهای ناشیانهاش را برمیدارید، گامهایی که اغلب به زمین خوردن ختم میشوند و با هر شکست، یاد میگیرید که چطور بر روی زمین راه بروید.
با گذشت زمان و عادت کردن فانوس دریایی به حرکت، همراه با پرندهای که نجات دادهاید و اکنون روی سقف شما نشسته است، به سوی هدف خود قدم برمیدارید. در دوردست، کوهی دیده میشود که انگار شما را بهسوی خودش فرا میخواند و همین کافی است تا مسیرتان را به آن سمت آغاز کنید. در این مرحله، بازی حالوهوایی شبیه به یک «شبیهساز» با حالت تلوتلو خوردن دارد. گامهایتان سنگین و کند است و اصلیترین قابلیتتان جز حرکت، تاباندن نور به اشیاء اطراف، تمرکز بیشتر آن روی نقاط خاص، یا گاهی فرستادن پرندهتان برای تعامل با اجسام است.
گیمپلی و جهان بازی
از همان ابتدا، Keeper از ان دسته بازیهایی است که بازیکن باید به ریتم و گیمپلی آن عادت کند. بیشتر تجربه شامل حرکت از یک نقطه به نقطهی دیگر و حل پازلهای ساده است. در بازی خبری از مرگ یا شکست وجود ندارد و زمان زیادی صرف دیدن محیط و موجودات اطراف میشود که همراه شما حرکت میکنند. به نظر میرسد نیرویی که فانوس را زنده کرده، در کل دنیا پخش شده و به همهچیز جان داده است. محیط بازی پر از زباله، فرسودگی و اشکال نامنظم است، اما در عین حال پر از زندگی و حرکت هم هست. انیمیشنهای مربوط به فانوس دریایی و پرندهی همراهش قابل توجهاند، چون هر دو با جزئیات قابل توجهی ساخته شدهاند و شخصیتهای خاصی دارند.
حرکت دوربین توسط بازی کنترل میشود، نه بازیکن و به همین دلیل، بخش سمت راست کنترلر فقط برای تغییر جهت نور فانوس کاربرد دارد. این طراحی موجب میشود تا هر صحنه مثل یک قاب مشخص نمایش داده شود تا در نتیجه، یک تصویر شگرف و دقیق برای بازیکن به نمایش در بیاید. میتوان گفت این بازی از نظر بصری یکی از بهترین کارهای Double Fine تا امروز محسوب میشود. ظاهر بازی Keeper حالتی رویایی و شبیه به نقاشی دارد که جلوهی سینمایی آن را کامل میکند. در میانهی داستان، بازی Keeper اولین تغییر بزرگ خود را نشان میدهد. در این بخش، دوربین کمتر ثابت است و بازیکن آزادی بیشتری برای کاوش دارد. این تغییر باعث میشود تا پیدا کردن مسیر درست یا کار بعدی کمی سختتر شود. در این مرحله لازم است بیشتر جستوجو کنید و گاهی به مکانهایی برگردید که قبلاً از آنها عبور کردهاید.
بعد از مدتی، بازی Keeper دوباره تغییر میکند. هر بار که این اتفاق میافتد، شرایط جدید منطقی به نظر میرسد و کارهایی که قبلاً انجام دادهاید، پایهای برای ادامهی بازی میشوند. ممکن است در بخش میانی بازی کمی سردرگم شوید، اما اصول اصلی حرکت و استفاده از تواناییها همیشه روشن و مشخص باقی میماند. این تغییرات با موضوعات اصلی بازی هماهنگ هستند؛ یعنی تضاد میان ساختههای انسانی و دنیای طبیعی و نحوهی کنار آمدن آنها با هم. با ادامهی تغییرات، بازی Keeper به بخشهایی میرود که انتظارش را ندارید؛ هم از نظر مکانیک و هم از نظر ظاهر. بعضی لحظات بازی Keeper شبیه به هیچ چیز دیگری در بازیهای ویدیویی نیستند، توضیح دادن آنها سخت است و باید خودتان ببینید تا متوجه شوید.
در شرایط فعلی، مایکروسافت با مشکلاتی در بخش ایکسباکس روبهرو است و قیمت سرویس Game Pass را هم افزایش داده است. در این وضعیت، انتشار Keeper کمی نامناسب به نظر میرسد. با این حال، بازی یادآور دورهای قدیمیتر از Game Pass است؛ زمانی که دلیل اصلی برای اشتراک این سرویس، آزادی عمل استودیوهای خلاق و مستقل برای ساخت بازیهای متفاوت و غیرمعمول بود. بازی Keeper حس یک پروژهی شخصی و پرشور را منتقل میکند، حتی با وجود اینکه پشت آن یک استودیو و ناشر بزرگ قرار دارد. انتشار این بازی و استودیوی پشت آن این پرسش را مطرح میکند که آیا مایکروسافت در آینده هم چنین بازیهایی را منتشر خواهد کرد یا نه.
Keeper نشاندهندهی اعتمادبهنفس کامل استودیوی Double Fine است. بازی از نظر بصری چشمگیر است، مکانیکهای حرکت را به شکل متفاوتی بررسی میکند و موضوع آن دربارهی جهان و نقش ما در آن است. این اثر هم ادامهی مسیر کارهای قبلی استودیو محسوب میشود و هم در عین حال تازه و نوآورانه به نظر میرسد. بازیهای Double Fine همیشه بر پایهی خلاقیت ساخته شدهاند، اما Keeper که بدون متن و دیالوگ است. بیشتر از هر چیز با تصویر و طراحی خود پیامش را منتقل میکند.
Keeper بیشتر از هر چیز روی لذت حرکت تمرکز دارد. در ابتدا، حرکت فانوس دریایی ناپایدار و نامطمئن است، اما به مرور کنترل آن راحتتر میشود. بعد از مدتی، این حرکتها به پرشها و سر خوردنهای تبدیل میشوند. درست زمانی که به نظر میرسد بازی مسیر خود را کامل کرده، تغییر بزرگی رخ میدهد و شکل جدیدی از حرکت به گیمپلی اضافه میشود. تعاملات اصلی بازیکن در طول بازی تقریباً ثابت میمانند، اما در ادامه روی چالشهایی با مقیاس بزرگتر اعمال میشوند. با هر تغییر در بازی، شیوهی جدیدی از حرکت معرفی میشود. در مراحل پایانی هم محیط با رنگهای تند و موسیقی الکترونیک سریع همراه است و همین بازی را هیجانانگیزتر میکند
منبع: Eurogamer
